[Phone Novel] Partner

2009-07-02 20:55

คู่หูหนะเหรอ? ไม่มีมันหรอก...

เสียงดังก๊อกแ๊ก๊กอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายแสงจนแสบตานั้น
ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคุยกับใครซักคนผ่านคอมพิวเตอร์ออนไลท์อยู่

"เฮ๊ ยูหนะ มีพาดเนอร์หรือยัง? จะเกริด์ ออ บอยก็ได้"
พอฟังแบบนี้แล้ว ผมก็หัวเราะหึ ออกมาเบา ๆ

"ไม่มีหรอกของแบบนั้น"
"ทำไมหละ? อย่างยูอะนะ หาได้ง่าย ๆ สบายอยู่แล้ว"

พอฟังแบบนี้แล้วละเฮียกใจจังนะ ผมคิด...
"หาได้ง่าย ๆ ซะที่ไหนหละ?"

หลังจากนั้นก็มีข้อความพิมพ์ต่อมาอีก
"ยูหนะ จะเลือกใครก็ได้ แต่ขอแบบอย่างจิอาโอะซัง หรืออย่าง ยูเสะเคย์ซังนะ"

"อย่างผมหนะนะ คงต้องครองโสดตลอดชีวิตหละมั๊ง?" ผมตอบไปแบบนั้นพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนใจ

การที่ไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งให้ ใช่ว่าไม่รัก
แต่การจากลานั้นเจ็บปวด
บางทีที่ไม่ทำให้เขาคนนั้นรู้ อาจจะเป็นเพราะกลัวถูกปฏิเสธก็เป็นได้
ผมหนะ มันก็แค่คนขี้ขลาดเท่านั้นแหละ...

"อย่างนายหนะนะ มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ทนได้" คำพูดนั้นก้องเข้ามาในหัว
ตอนนั้นยังคิดอยู่เลย ว่ามันขนาดนั้นเชียว? แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมพูดว่า
"ก็ใช่หนะสินะ"

ความหยิ่งทนงตัวของผมหนะ มีมากเหลือเกิน
ยังไม่ทันที่จะทน ก็ถูกจากลา...
ถึงยังไม่มีความสัมพันธ์ ก็ยังรู้สึกเจ็บปวด...
เพราะไม่อยากเจ็บปวด เลยไม่อยากบอกความรู้สึกของตัวเอง
แต่สุดท้ายมันก็เจ็บ...

กลัวที่จะเจ็บ แต่สุดท้ายมันก็เจ็บ...
ผมหนะ ขี้ขลาดจริง ๆ นั้นแหละ

----------

ก็แค่อยากเขียนแบบนิยายโทรศัพท์ 555 อ่านแล้วไม่ต้องคิดมากกันหละ
แค่ความสนุกที่ได้แต่งนิยายเท่านั้นเอง 55 ตอนนั้นอ่านหนังสือหรือดูรายการโทรทัศน์ก้ไม่รู้ (หน้าจะรายการโทรทัศน์นะ)
เขาาว่า คนญี่ปุ่นติดนิยายโทรศัพท์มือถือกันเยอะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งที่รู้ถึงความลับของคนอื่น
แต่เรามาพิมพ์เขียนแบบนี้ ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ 555


[Phone Novel] A borken glass

2009-06-19 23:10

"เพล้ง"

เสียงดังสั่นทำเอาร่างที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งโหยงขึ้นมา
แค่ความงัวเงียนั้นก็ทำเอาไม่รู้เรื่องไปสองสามวินาทีก็จะเริ่มจับใจความได้ว่ามีอะไรแตก

"อะไรหละ?"

ขณะที่ยืนที่มีความง่วงนอนรุมเร้าอยู่ บวกด้วยใจที่สั่นระรัวเพราะเสียงกระจกแตก
และแล้ว ก็มองเห็นเศษกระจกอยู่บนเครื่องโน๊ตบุ๊คสีน้ำเงินที่ปิดอยู่

แต่เพียงแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น
เขาจึงเริ่มเดินหาเศษเสี้ยวอื่นที่หวังว่าหน้าจะตกอยู่แถว ๆ นั้น
ไม่ก็อะไรซักอย่างที่ปามาโดนกระจกในห้องนอนของเขา
สัตว์เลี้ยงตัวจ๋อยก็วิ่งพลานด้วยความตกใจในเสียงที่อยู่ดี ๆ ก็มาแบบไม่ได้บอกกล่าว
จนเจ้าของนั้นต้องเอ็ดให้มันอยู่นิ่ง ๆ ซึ่งไม่ค่อยได้ผลนัก

ขณะที่เจ้าตัวกำลังเก็บเศษกระจกที่ตกกระจายอยู่แถวโ่ต๊ะทำงานและบนพื้น ก็บนพึมพำออกมา

"แล้วทำไมมันถึึงแตกหละ? ไม่เห็นมันจะมีอะไรเลยนิหน่า? แล้วอะไรมันแตกหละ ในห้องนี้ก็มีกระจกอยู่แค่ไม่กี่ที่"

ทันใดนั้นก็เผลอเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน
แล้วเค้าก็รู้ทันทีว่ากระจกที่แตกนั้นมาจากที่ไหน...
แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่อาจจะทราบสาเหตุได้ว่าทำไมถึงแตกลงมาได้
เขาไม่พบอะไรที่บ่งบอกได้ว่าถูกโยนเข้ามาในห้องเลยแม้แต่อย่างเดียว

หลังจากนั้นเขาก็เตรียมของสำหรับซ่อมกระจกหน้าต่างห้องตัวเอง
จะปล่อยเอาไว้ก็ไม่ได้
แต่ไม่ทันไรจะได้แปะของกันระหว่างด้านนอกกับด้านใน
กระจกที่เหลือก็ผลันตกลงแตกอีก
ในที่สุดเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ และเตรียมเครื่องมืออกไปนอกห้องเพื่อที่จะซ่อมปิดรูเอาไว้ ไม่ให้เสียงด้านนอกเข้ามาได้มากกว่านี้ และปิดไม่ให้ฝุ่น ยุง และลมเข้ามามากกว่านี้ด้วยเช่นกัน

เศษกระจกยังคงถูกกองไว้อยู่้ด้านนอกของห้อง เนื่องจากตอนที่ซ่อมอยู่นั้นเป็นเวลากลางคืน เลยไม่อยากจะรบกวนพี่สาวของตนเองไปมากกว่านี้้
เศษไม้ที่ถูกข้างบ้านผลักมาไว้หน้าห้องของตัวเองเมื่อนานมาแล้วก็ถูกดันกลับไปเหมือนเดิม
และหวังว่ามันจะไม่ถูกผลักกลับมาไว้ที่ด้านหน้าห้องของตัวเองอีก

หลักจากที่ซ่อมเสร็จ เขาก็จัดแจงทำความสะอาดกระจกในห้องพร้อมเปิดโน๊ตบุ๊คที่หยิบของคุณแม่มาใช้เล่น
ก่อนที่จะปิดเครื่องแล้วผลอยหลับไปในเวลาต่อมา

----------

เสียงกระจกที่แตกนี้ทำเอาหัวใจจะวายตายให้ได้เลยจริง ๆ นะ
แล้วยิ่งตอนนั้นกำลังหลับอยู่ซะด้วยสิ