2009-07-02(Thu)
[Phone Novel] Partner
คู่หูหนะเหรอ? ไม่มีมันหรอก...
เสียงดังก๊อกแ๊ก๊กอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายแสงจนแสบตานั้น
ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคุยกับใครซักคนผ่านคอมพิวเตอร์ออนไลท์อยู่
"เฮ๊ ยูหนะ มีพาดเนอร์หรือยัง? จะเกริด์ ออ บอยก็ได้"
พอฟังแบบนี้แล้ว ผมก็หัวเราะหึ ออกมาเบา ๆ
"ไม่มีหรอกของแบบนั้น"
"ทำไมหละ? อย่างยูอะนะ หาได้ง่าย ๆ สบายอยู่แล้ว"
พอฟังแบบนี้แล้วละเฮียกใจจังนะ ผมคิด...
"หาได้ง่าย ๆ ซะที่ไหนหละ?"
หลังจากนั้นก็มีข้อความพิมพ์ต่อมาอีก
"ยูหนะ จะเลือกใครก็ได้ แต่ขอแบบอย่างจิอาโอะซัง หรืออย่าง ยูเสะเคย์ซังนะ"
"อย่างผมหนะนะ คงต้องครองโสดตลอดชีวิตหละมั๊ง?" ผมตอบไปแบบนั้นพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนใจ
การที่ไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งให้ ใช่ว่าไม่รัก
แต่การจากลานั้นเจ็บปวด
บางทีที่ไม่ทำให้เขาคนนั้นรู้ อาจจะเป็นเพราะกลัวถูกปฏิเสธก็เป็นได้
ผมหนะ มันก็แค่คนขี้ขลาดเท่านั้นแหละ...
"อย่างนายหนะนะ มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ทนได้" คำพูดนั้นก้องเข้ามาในหัว
ตอนนั้นยังคิดอยู่เลย ว่ามันขนาดนั้นเชียว? แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมพูดว่า
"ก็ใช่หนะสินะ"
ความหยิ่งทนงตัวของผมหนะ มีมากเหลือเกิน
ยังไม่ทันที่จะทน ก็ถูกจากลา...
ถึงยังไม่มีความสัมพันธ์ ก็ยังรู้สึกเจ็บปวด...
เพราะไม่อยากเจ็บปวด เลยไม่อยากบอกความรู้สึกของตัวเอง
แต่สุดท้ายมันก็เจ็บ...
กลัวที่จะเจ็บ แต่สุดท้ายมันก็เจ็บ...
ผมหนะ ขี้ขลาดจริง ๆ นั้นแหละ
----------
ก็แค่อยากเขียนแบบนิยายโทรศัพท์ 555 อ่านแล้วไม่ต้องคิดมากกันหละ
แค่ความสนุกที่ได้แต่งนิยายเท่านั้นเอง 55 ตอนนั้นอ่านหนังสือหรือดูรายการโทรทัศน์ก้ไม่รู้ (หน้าจะรายการโทรทัศน์นะ)
เขาาว่า คนญี่ปุ่นติดนิยายโทรศัพท์มือถือกันเยอะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งที่รู้ถึงความลับของคนอื่น
แต่เรามาพิมพ์เขียนแบบนี้ ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ 555
เสียงดังก๊อกแ๊ก๊กอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายแสงจนแสบตานั้น
ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวกำลังคุยกับใครซักคนผ่านคอมพิวเตอร์ออนไลท์อยู่
"เฮ๊ ยูหนะ มีพาดเนอร์หรือยัง? จะเกริด์ ออ บอยก็ได้"
พอฟังแบบนี้แล้ว ผมก็หัวเราะหึ ออกมาเบา ๆ
"ไม่มีหรอกของแบบนั้น"
"ทำไมหละ? อย่างยูอะนะ หาได้ง่าย ๆ สบายอยู่แล้ว"
พอฟังแบบนี้แล้วละเฮียกใจจังนะ ผมคิด...
"หาได้ง่าย ๆ ซะที่ไหนหละ?"
หลังจากนั้นก็มีข้อความพิมพ์ต่อมาอีก
"ยูหนะ จะเลือกใครก็ได้ แต่ขอแบบอย่างจิอาโอะซัง หรืออย่าง ยูเสะเคย์ซังนะ"
"อย่างผมหนะนะ คงต้องครองโสดตลอดชีวิตหละมั๊ง?" ผมตอบไปแบบนั้นพร้อมกับความเหนื่อยอ่อนใจ
การที่ไม่มีความรู้สึกลึกซึ้งให้ ใช่ว่าไม่รัก
แต่การจากลานั้นเจ็บปวด
บางทีที่ไม่ทำให้เขาคนนั้นรู้ อาจจะเป็นเพราะกลัวถูกปฏิเสธก็เป็นได้
ผมหนะ มันก็แค่คนขี้ขลาดเท่านั้นแหละ...
"อย่างนายหนะนะ มีแต่ฉันเท่านั้นแหละที่ทนได้" คำพูดนั้นก้องเข้ามาในหัว
ตอนนั้นยังคิดอยู่เลย ว่ามันขนาดนั้นเชียว? แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมพูดว่า
"ก็ใช่หนะสินะ"
ความหยิ่งทนงตัวของผมหนะ มีมากเหลือเกิน
ยังไม่ทันที่จะทน ก็ถูกจากลา...
ถึงยังไม่มีความสัมพันธ์ ก็ยังรู้สึกเจ็บปวด...
เพราะไม่อยากเจ็บปวด เลยไม่อยากบอกความรู้สึกของตัวเอง
แต่สุดท้ายมันก็เจ็บ...
กลัวที่จะเจ็บ แต่สุดท้ายมันก็เจ็บ...
ผมหนะ ขี้ขลาดจริง ๆ นั้นแหละ
----------
ก็แค่อยากเขียนแบบนิยายโทรศัพท์ 555 อ่านแล้วไม่ต้องคิดมากกันหละแค่ความสนุกที่ได้แต่งนิยายเท่านั้นเอง 55 ตอนนั้นอ่านหนังสือหรือดูรายการโทรทัศน์ก้ไม่รู้ (หน้าจะรายการโทรทัศน์นะ)
เขาาว่า คนญี่ปุ่นติดนิยายโทรศัพท์มือถือกันเยอะ เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งที่รู้ถึงความลับของคนอื่น
แต่เรามาพิมพ์เขียนแบบนี้ ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ 555
