[Diary] 痛い。。

2009-01-29 00:09

เจ็บปวด เจ็บทีน เจ็บแขน เจํบขา เจ็บใจ เจ็บมันทุกอย่าง 555
เหนื่อยจังเลยน๊า
ล่าสุดวันนี้ก็ไปพาหุรัดซื้อผ้าต่อ ขอตังค์ปะป๊ามา 4000 บาท ก็หมดเร็วราวสายลม
พวกกระดงกระดุม ซับเซิบ โอ๊วพระเจ้าข้า... มัน "โครต" แพง ทั้งหมด 1000.50 บาท (เค้าลดให้เหลือ 1000 ดีกว่าไม่ลดหละ 55)
ผ้านี้ไม่ต้องพูด แพงขึ้น 1000 อยู่แล้ว
หลังจากซื้อผ้าเสร็จ พระเจ้า มันหนักมากกว่า 5 กิโลนะ แบบว่า หนักโครต ถือแทบไม่ไหว
จากซื้อผ้าเสร็จ ต้องเข้าเซ็นเวริด์เอาผ้าแบบส่งให้หม่าม๊าจ๊ะตัดให้
แล้วก็กะตรงไปนานา กับประตูน้ำไปหาช่างตัดชุดต่อ
แต่การเดินทางจากมาบุญครองถึงเซนเวริด์หนะ มันนรกดี ๆ นี้เอง... (ก็ผ้ามันหนักอะค๊าาา)
ด้วยว่าทัวร์พาหุมา 2 วันก่อนหน้านี้ (รวมวันนี้ก็วันที่ 3) ข้อกระดูกขาก็ไม่ค่อยตรง มันเลยเมื่อยมากกว่าปกติ (โทษไปเรื่อย)
และด้วยไอคุณของที่โครตหนักหนาสาหัส ก็เอาตายไปเลยค่ะ....
พยายามถือแบบผู้คน แต่สุดท้ายตรงสกายวอร์คก็ไม่ไหว ลากถุงจนถึงเซนเวริด์ (ก่อนที่จะทำตัวดูดีผ่านยามเข้าห้างแล้วค่อยลากถุงต่อ 555)
นัดเจอใบตองที่ฮาจิ เพราะรู้สึกว่าเหนื่อยและท้อมาก อยากจะเอาความเจ็บปวดตรงนี้ไปลงกับอาหารการกิน 555
จนในที่สุด จ๊ะก็โทรมาบอกว่าให้ไปทำอย่างอื่นก่อน เพราะจะเข้ามาช้า รถติดมาก
เลยเดินไปประตูน้ำกับใบตองไปหาร้านตัดชุด (ขอบคุณมากที่ช่วยเดินและถือของให้นะจ๊ะ (หนักใช่ไหมหละ? เรารู้นะ 55)

พอไปถึง ก็ไปหาร้านที่อาจารย์แนะนำก่อน ขำตรงที่ เหมือนร้านมันโยนกันไปโยนกันมา
แต่ในที่สุดเข้าก็รับตัดไป 2 ชิ้นหละ โอ๊ว แม่เป็นปลื้มค่ะ (คิดราคาพิเศษสำหรับนักศึกษาใกล้จบแบบเราด้วย 555 (แต่ลดจริงเปล่าฟ่ะ? 55))
หลังจากนั้นก็เข้าประตูน้ำ ไปอ้อนวอนป้าลั้งที่แสนจะยุ่งให้ช่วยตัดให้อีกตัว
ก่อนที่จะได้ความใจดีของป้าช่วยแนะนำช่างแถว ๆ นั้นตัดชุดที่เหลือของเราให้ (แต่ก็ยังไม่ได้ส่งหรอกนะ ไม่มีผ้า 55)
แต่ยังไง... ก็ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ

ช่วงเวลานั้น จ๊ะก็โทรมาเร่ง เพราะเย็นมากแล้ว (เดี๋ยวกลับบ้านไม่ได้ เค้าว่างั้น)
พอไปถึงก็ส่งผ้าให้จ๊ะ แล้วก็ไปเจอกับชิง กับพี่ทามะ ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน

ไปถึงตรงข้ามมาบุญครอง รถเมลล์ 529 ก็มาพอดี แต่ไม่ทัน และไม่อยากวิ่ง
ไม่ทันไรไอคุณ 141 ก็โผล่มาซะงั้น?
เลยตัดสินใจว่า "วิ่งหละ"
เหนื่อยนิดหน่อย แต่ก็ทันหละนะ
หลังจากนั้นก็หลับยาวววว จนสะดุ้งตื่นอีกทีตอนถึงแถววัดสน
ทั้ง ๆ ที่หลับไปยาวนานมาก (รู้สึกว่างั้น)
แต่มันยังไม่ถึงแถวบ้านซักทีเลยแฮะ 5555
แล้วก็มาถึงบ้านตอนประมาณ 3 ทุ่ม
ก่อนเข้าบ้าน ก็แวะซื้อข้าวกิน (อีกแล้ว)
ช่วงนี้รู้สึกว่ากินบ่อย "มาก" ถึง "มากที่สุด" 555
สงสัยเครียดจัด แดร๊กมันอย่างเดียว

ตอนเข้าบ้านก็เขียนขอตังค์ปะป๊าเพิ่มอีกสำหรับไปซื้อผ้าพรุ่งนี้ (ก็มันไม่พออะค่ะ เหลืออีก 3 ชุดที่ยังซื้อไม่เสร็จ)
ตอนที่กำลังเก็บกุญแจเข้ากระเป๋า ดัดโดนเข็มหมุดบาดเข้า (บาดนะ ไม่ได้ปัก 555) หรือพูดอีกอย่าง คือปักแล้วมันถูจนเกิดแผลเป็นทาง
(จริง ๆ คือเรามันพวกโรคจิตชอบเสียบเข็มหมุดเข้าไว้ในกระเป๋า) และเนื่องว่ามันเป็นเข็มหมุดสำหรับเด๊ปปิ๊ง มันเลยแหลมกว่าปกติจม
เจ็บ... (ไม่ได้เจ็บแบบนี้นานแล้ว 55)


พออาบน้ำเสร็จ ก็นั่งดูวีซีดีหน้าจอทีวี เติมเข้าไป 3 ถ้วยจนกับข้าวที่ซื้อมาหมด "สุดยอด"
อ้วนได้อีก 555 (แต่อยากกินอาหารอินเดีย ไม่ก็ข้าวผัดผู้ใหญ่จังเลยน๊า)


ความคิดเห็น

  1. bananaleaf | URL | -

    No title

    =[]= ไม่เเปลกหรอกที่เมื่อย
    เดินมากๆ หิ้วของหนักๆติดกันบ่อยมากๆ (กร๊ากกก หนักสิ ขนาดเราเเบ่งมาหิ้วถุงเดียวยังว่าหนักเลย แต่ถ้าพูดตอนนั้นมันก็ยิ่งหนัก 555+)

    อย่าลืมเอาหมอนหนุนขาสูงๆนะเเก้เมื่อย

    ปล. เฮ่ยยย เอาเข็มหมุดไว้ในกางเกงมันอันตรายจริงๆนะเธอ =[]= กะเล่น saw เหรอ 555+

  2. bananaleaf | URL | -

    No title

    ปล.2 ทีหลังโทร.เรียกอีเเย้จากเซ็นเวิร์ลไปมาบุญครองได้นะฮ้า จะได้เดินไปช่วยหิ้ว!!!

ลงความคิดเห็น

(ความคิดเห็น:編集・ลบに必要)
(เจ้าของบล๊อกนี้เท่านั้นที่อ่านได้)

trackback

この記事のtrackback URL
http://yolkler.blog126.fc2.com/tb.php/15-772eec5c
この記事へのtrackback: