[Phone Novel] A borken glass

"เพล้ง"

เสียงดังสั่นทำเอาร่างที่กำลังหลับอยู่สะดุ้งโหยงขึ้นมา
แค่ความงัวเงียนั้นก็ทำเอาไม่รู้เรื่องไปสองสามวินาทีก็จะเริ่มจับใจความได้ว่ามีอะไรแตก

"อะไรหละ?"

ขณะที่ยืนที่มีความง่วงนอนรุมเร้าอยู่ บวกด้วยใจที่สั่นระรัวเพราะเสียงกระจกแตก
และแล้ว ก็มองเห็นเศษกระจกอยู่บนเครื่องโน๊ตบุ๊คสีน้ำเงินที่ปิดอยู่

แต่เพียงแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น
เขาจึงเริ่มเดินหาเศษเสี้ยวอื่นที่หวังว่าหน้าจะตกอยู่แถว ๆ นั้น
ไม่ก็อะไรซักอย่างที่ปามาโดนกระจกในห้องนอนของเขา
สัตว์เลี้ยงตัวจ๋อยก็วิ่งพลานด้วยความตกใจในเสียงที่อยู่ดี ๆ ก็มาแบบไม่ได้บอกกล่าว
จนเจ้าของนั้นต้องเอ็ดให้มันอยู่นิ่ง ๆ ซึ่งไม่ค่อยได้ผลนัก

ขณะที่เจ้าตัวกำลังเก็บเศษกระจกที่ตกกระจายอยู่แถวโ่ต๊ะทำงานและบนพื้น ก็บนพึมพำออกมา

"แล้วทำไมมันถึึงแตกหละ? ไม่เห็นมันจะมีอะไรเลยนิหน่า? แล้วอะไรมันแตกหละ ในห้องนี้ก็มีกระจกอยู่แค่ไม่กี่ที่"

ทันใดนั้นก็เผลอเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน
แล้วเค้าก็รู้ทันทีว่ากระจกที่แตกนั้นมาจากที่ไหน...
แต่สุดท้ายแล้ว เขาก็ไม่อาจจะทราบสาเหตุได้ว่าทำไมถึงแตกลงมาได้
เขาไม่พบอะไรที่บ่งบอกได้ว่าถูกโยนเข้ามาในห้องเลยแม้แต่อย่างเดียว

หลังจากนั้นเขาก็เตรียมของสำหรับซ่อมกระจกหน้าต่างห้องตัวเอง
จะปล่อยเอาไว้ก็ไม่ได้
แต่ไม่ทันไรจะได้แปะของกันระหว่างด้านนอกกับด้านใน
กระจกที่เหลือก็ผลันตกลงแตกอีก
ในที่สุดเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ และเตรียมเครื่องมืออกไปนอกห้องเพื่อที่จะซ่อมปิดรูเอาไว้ ไม่ให้เสียงด้านนอกเข้ามาได้มากกว่านี้ และปิดไม่ให้ฝุ่น ยุง และลมเข้ามามากกว่านี้ด้วยเช่นกัน

เศษกระจกยังคงถูกกองไว้อยู่้ด้านนอกของห้อง เนื่องจากตอนที่ซ่อมอยู่นั้นเป็นเวลากลางคืน เลยไม่อยากจะรบกวนพี่สาวของตนเองไปมากกว่านี้้
เศษไม้ที่ถูกข้างบ้านผลักมาไว้หน้าห้องของตัวเองเมื่อนานมาแล้วก็ถูกดันกลับไปเหมือนเดิม
และหวังว่ามันจะไม่ถูกผลักกลับมาไว้ที่ด้านหน้าห้องของตัวเองอีก

หลักจากที่ซ่อมเสร็จ เขาก็จัดแจงทำความสะอาดกระจกในห้องพร้อมเปิดโน๊ตบุ๊คที่หยิบของคุณแม่มาใช้เล่น
ก่อนที่จะปิดเครื่องแล้วผลอยหลับไปในเวลาต่อมา

----------

เสียงกระจกที่แตกนี้ทำเอาหัวใจจะวายตายให้ได้เลยจริง ๆ นะ
แล้วยิ่งตอนนั้นกำลังหลับอยู่ซะด้วยสิ